علاج ناپذیر

2011-09-29T16:43:00.003-04:00

یادِ باز خاطره ای از تو افتادم،

و تمام ملال زدگی های پنج شنبه های کل تاریخ خیابان ولیعصر را

یک شبه، گریستم.

باغ فردوس

2011-09-11T17:16:00.001-04:00

اومدم بیرون موزه سینما

نبودی

دیدم دارن ساز می زنن و مردم دورشون جمع شدن

گیتار برقی بود، بیس بود، سوت بود، فلوت بود، کوزه بود، شلوارهای تنگ و موها و لاپت های بلند بود

یک ساعتی شاد و غمگین اونجا نشسته بودم

رویا بود یا واقعیت؟

دیدم اومدی

پسرک فال فروش می خواست بهت فال بفروشه

اومدی کنار من بازوم رو گرفتی سرت رو گذاشتی رو شونه م

آروم بودیم

خیلی آروم

با هم موزیک گوش دادیم و ریتم گرفتیم

ای کاش ما سزاوار این غم بودیم

2011-09-02T16:26:00.000-04:00

قسم به «غمین مباش» گفتن های عاشقی به معشوق پشت میله ها زندانی...

که روز آزادی ما نزدیک است...

شادی ناب ناب

2011-08-23T14:03:00.001-04:00

با دست شکسته و پرچم نو به دست، تف کرد به ماشین دیکتاتور

هاله

2011-06-02T00:42:00.000-04:00

انگار اینجا باران خون و تگرگ تحقیر مثل بوق و دود عادی هستند،
انگار اینجا چشم های پر از اشک پدیده ای ست که ساعتی چند بار بر ما نازل می شود،
انگار اینجا دیدن و چشیدن و زیستن درداز علایم حیاتی مان هستند،
انگار اینجا باید به همه چیز عادت کرد...

Extasy

2011-05-22T17:34:00.000-04:00

«از تراس خونه می بینمت تو لباس نورت...»

Reclaiming a freedom

2011-05-17T17:11:00.003-04:00

این را از انبار یادداشت های خاک خورده و منتشر نشده پیدا کردم. مال زمانی ست که بار می بستم به قصد رهایی از زندانی خودساخته و از خفقانی که هیچ نفهمیدم از فشار کدام زخم چرک کرده ای خلق شده بود. هشت ماهی می شود که مهاجرت شماره دو اتفاق افتاده... با کمی تغییر می گذارمش اینجا.

سه سال و اندی پیش، با دو تا چمدان ۵۰ پوندی و یک کوله، با چشمانی پر از اشک، و مات و مبهوت از حکایت زندگی مهاجرت کردم. با خودم ساز، پلوپز، ادویه، چند جلد کتاب آوردم و یک مشت لباس، که این آخری را خیلی زود مجبور شدم از شرش خلاص شوم تا چپ چپ نگاهم نکنند. سرم داغ بود از فانتزی های پرطمطراق و تصاویر رویایی. تمام غم و غصه ها و گیجی ها و احساس گناهی که داشتم زورشان به خرسندی از پیگیری رویاهایم نمی رسید...
حالا همان حکایت در حال تکرار است: دو چمدان ۵۰ پوندی، لوازم کوه نوردی، چند دست لباس، چند دفتر یادداشت، و یک ساز. باز یادآوری اینکه زندگی ام از ۱۰۰ پوند سنگین تر است، باز رها کردن آدم ها، مفاهیم، عادت ها، شیء ها. باز رویاهای عجیب و غریب. باز اشک هایی در مبدا و لابد اشک هایی در هوا...
این بار اما، به جای حسادت ها و به-به-چه-چه آدم ها یک دنیا سرزنش و شایعه در مبدا و مقصد به بار آورده ام. این بار دیگر کسی دلیل مهاجرتم را نمی فهمد. این بار نه کلیشه ها، نه منطق، نه نزدیکان و نه دورترها چیزی از انگشتانی که با اضطراب و شوق ناخن های یکدیگر را می کنند نمی فهمند...
این بار گویی در راه زنی سی و چند ساله که غم آلود در آپارتمانش در پاریس طپانچه را در مغزش می چکاند، نخستین گام را برمی دارم. زنی که شجاعت داشت رهایی و زیبایی زندگانیش را در لگدزدن به دیوارهای بلند درد بیابد. زنی که مادربزرگم بود...

نوستالژی برای دیویزیونی که می نوشت

2011-05-17T16:43:00.000-04:00

«چه بگویم؟ ترجمان چه باشم؟
...
آتش به جانم زد پهنه بی بدیل با هم خمودن»
...
«جان بده و دم مزن...»

2011-04-06T15:54:00.000-04:00

زن همسایه بر سر دخترش هوار می کشید که زندگی شان را نابود کرده. سرزنشش می کرد که چرا کلاس زبان نمی رود؟ چرا فقط دختر می فهمد و بقیه نمی فهمند که آن طرف دنیا چه خبر است؟ ناله می کرد که پدر دارد از دست دختر سکته می کند که چرا بر خلاف سایرین که در دنیا پخش شده اند دختر مانده و دل بسته به آدم های دوروبرش. از او می خواست که از خواهرش یاد بگیرد و به زحمت های پدر و مادرش احترام بگذارد و برود و این بار برنگردد. مادر از دختر می خواست که از این آدم های کوفتی و این مملکت کوفتی بکشد بیرون، بکشد بیرون...

2011-01-17T15:00:00.003-05:00

طاقتِ کوچک خود را
حبس می کنیم
و در سردابه های مقدّر
پژمرده می شویم
و به آوازِ غمبارِ خنیاگری
عمر می بازیم
و صراحی ترس را
دست به دست می گردانیم
بی دل و بی رویا
-با ملاطی از شرم-
پنجه بینوای خود را
برای غیبگویان می گشاییم.

-- اقبال معتضدی، از گهواره کهن

2010-12-25T04:23:00.000-05:00

به این همه پنجه نیازی نبود
درخت چنار من!
به این همه پنجه نیازی نبود
اگر چیزی در هوا بود.

--شمس لنگرودی

آخرالزمان که می گن اینه

2010-09-21T16:39:00.000-04:00

طرف پیاز خورد کرده گذشته تو پوشک بچه تا سرفه ی بچه خوب بشه

Crazy Ray's Junkyard

2010-09-18T16:30:00.000-04:00

هم دم

2010-09-13T05:10:00.001-04:00

کاش بودی بخار الکل به دمم می افزودی

کاش بودی بازدمم را به آغوش گرم دمت می بردی

زنده گی

2010-09-03T00:19:00.001-04:00

"Poetry is a game of loser-take-all"

-- Jean-Luc Godard, from the film Pierrot le Fou

2010-08-11T02:13:00.000-04:00

"The whole concept of stability is a concept of death."

-- Fast, Cheap & Out of Control

2010-07-19T02:53:00.002-04:00

بحران میان سالی در جوانی

خبر خوش

2010-07-04T17:08:00.000-04:00

تو آفتاب ۳۷ درجه و اون هوای شرجی، تا شیشه های ماشین رو کشیدم ‍ پایین و استارت زدم، یه قاصدک بزرگ اومد تو و یه مدتی همون جا برای خودش جولان داد. همون لحظه مطمئن شدم که اسپانیا حتما انتقام آرژانتین رو از آلمانی های نفرت برانگیز می گیره!

خیانت

2010-06-25T14:08:00.000-04:00

خیانت که می کنی مست نباش،
خیانت که می کنی چشم هایت را نبند،
خیانت که می کنی سیگاری برای افروختن داشته باش،
خیانت که می کنی سبک بال به آسمان ها برو و هیچ از سنگینیِ بی وزنی نترس.

من به خودم خیانت می کنم،
من آینده را پیش روی خودم می سوزانم،
هوشیار.
خیانت می کنم به خودم،
تا مجازات کنم خویشتنم را
برای عشق ورزیدن به دیگری.
خیانت می کنم به خودم،
و بعد سیگاری روشن می کنم،
و به سبکی دودش تا آسمان ها پر می کشم.

2010-06-12T23:58:00.003-04:00

وقتی گوش دادن به زدبازی باعث حل تمام مشکلات فلسفی می شود.

پ.ن. «صبحونه تو تخت، با یه کاپوچینو
در میاریم تاپ و جینو
حرفامون یه هو می شه پانتومیمو
می شیم الیزابت تیلور و آل پاچینو...»

جمله قصار

2010-05-29T12:05:00.001-04:00

«عزیزم من تو رو به خو/دارضایی ترجیح می دم...»

2010-05-29T00:52:00.000-04:00

«...تمامی انسان ها به راحتی می توانند کمال را تخیل کنند اما مساله اینجاست که سخت بتوان تصور کرد چنین کمالی می تواند در زمین رخ دهد. هیچ چیز انسانی هیچ وقت نمی تواند عاری از نقص باشد.
ما تمایل داشته ایم چنین پیامهای غم افزایی را کنار نهیم. فلسفه مدرن امیدش را شدیدا بر آن دو عنصر مهمی استوار کرده که گمان می رود حامل شادی باشند: عشق و کار. اما پس این اطمینان و تضمین بزرگوارانه که هر کسی اینجا به رضایت دست خواهد یافت، خشونت به شدت نسنجیده‌ای محتاطانه پنهان است. این طور نیست که این دو عنصر همواره در ارائه رضایت مندی، ناکارآمد و ناتوان باشند فقط مساله اینجاست که تقریبا هیچ گاه چنین کاری نمی کنند. و وقتی یک استثنا به جای قانون معرفی می شود، بدشانسی فردی ما به جای اینکه در نظرمان بخشی از جنبه های اجتناب ناپذیر زندگی بیاید همچون نفرینی خاص بر ما سنگینی خواهد کرد.
ایدئولوژی بورژوازی مدرن غرب با انکار جایگاه طبیعی که برای آرزوها و نقص های بشری محفوظ است، امکان تسلی گروهی برای ازدواج های آسیب پذیرمان، آرزوهای دست نیافته مان و دارائی های منفجر شده مان را از ما دریغ کرده و در عوض ما را در تنهایی به شرم و عذاب محکوم می کند چرا که سرسختانه نتوانسته ایم آدم بهتری از خودمان بسازیم.»

از اینجا

2010-05-15T16:29:00.001-04:00

«به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش.
من خوب می دانم که زندگی، یکسر، صحنه بازی ست؛
من خوب می دانم.
اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشده است.
مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان!
به همه سوی خود بنگر و باز می گویم که مگذار زمان، پشیمانی بیافریند.
به زندگی بیندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود.
به زندگی بیندیش که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند.
به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.
و به روزهایی که هزار نفرین، حتی لحظه ای را برنمی گرداند.
[...]
در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی،
در آن لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیندیشند،
در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریادهای دیگران احساس می کنی،

در آن لحظه ای که تو از فراز، پا در راهی می گذاری که آن سوی آن، اختتام تمام اندیشه ها و رویاهاست،
در تمام لحظه هایی که تو می دانی، می شناسی و خواهی شناخت، به یاد داشته باش
که روزها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند.
به زمان بیندیش و شبیخون ظالمانه زمان.»

-- نادر ابراهیمی

grace happens

2010-05-03T16:45:00.006-04:00

From here (read it!!)

"...because, it occurs to her in that instant, that beautiful or not, bright yes or no,

she's not who she is, she's not the person she is, and the reason, she suddenly knows,

is that there's been so much premeditation where she is, so much plotting and planning,

there's hardly a person where she is, or if there is, it's not her, or not wholly her,

it's a self inhabited, lived in by her, and seemingly even as she thinks it

she knows what's been missing: grace, not premeditation but grace,

a kind of being in the world spontaneously, with grace..."

پ.ن: نه که شرح حال ما باشد یا چنین چیزی، محض یادآوری ست یا تصور فاجعه ای یا ...

2010-04-26T16:05:00.003-04:00

به حال من گریه نکن!
که من،
تنها هفت خوان،
با اسطوره شدن فاصله دارم.

شب امتحان

2010-02-25T19:05:00.001-05:00

The roots of hope

2010-01-17T01:05:00.001-05:00

"Anyone who has spent time in a concentration camp as a child [like me] --who has been completely dependent on an external power which can at any moment come in and beat or kill him and everyone around him --probably moves through life at least a bit differently from people who have been spared such an education... I have always been known as an optimist. Anyone who survives being repeatedly condemned to death may either suffer from paranoia all his life, or from a confidence not justified by reason and believe that everything can be survived and everything will turn out all right in the end."

-- Ivan Klima, Return to Prague, In "The Spirit of Prague"

قاتل

2010-01-02T02:39:00.003-05:00

۱- کیندل رو چند باری دیده بودم و با هم صحبت کرده بودیم. از اون آدم هایی بود که طول می کشه بهت محل بگذارن. ولی با مرام می زد. گه گاهی توی گوش رفقاش پچ پچی می کرد و پولی رد و بدل می کردند، و من حدس می زدم لابد به معامله های گرد مربوط می شه. معمولا صحبتم باهاش چند کلمه بیشتر طول نمی کشید. آخرین بار که دیدمش موقع خداحافظی به جای «زت زیاد رفیق» گفتم «زت زیاد کیندل»، که مثلا بهش فهمونده باشم که اسم و رسمش یادمه، به این خیال که بپرسه اسم من چی بود، ولی گفت «زت زیاد هادی».

۲- لوک به کلی با بقیه توفیر می کرد. همون بار اول که دیدمش شیفته ش شدم. آدم خاصی بود، از اون تودارها. می گفتن بر خلاف بیشتر بچه های محل لب به علف نمی زد، واسه همچین کاری اونم تو اون محل باید خیلی «مرد» باشی. من رو یاد فیلم لوک خوش دست می نداخت. سرگذشتش رو درست نمی دونستم اما شنیده بودم دو سه سالیه اومده تو محل و بچگی ش رو تو پرورشگاه گذرونده. خوش مشرب هم بود و برای همکارم گفته بود که دوست داره خرید و فروش گرد رو کنار بگذاره و راننده کامیون بشه، ولی بی پولی نگذاشته گواهی نامه پایه یکش رو بگیره. درخواست کمک هم کرده بود. کرمم گرفته بود که کمکش کنم و به چند نفر هم گفته بودم که می خوام مثل کارآگاه های کنجکاو داستان های پلیسی دنبال این پسر رو بگیرم و با یه کم زحمت زندگی ش رو سر و سامون بدم.

۳- دعوا می شه -- اتفاقی که تو محل اتفاق نیست. سر چی، هنوز نمی دونم. ظاهرا چند نفری با خانواده ی آقای هارپر درگیر می شن. زنش می ره از تو خونه تفنگ آقای هارپر رو بیاره. اسم تفنگ که میاد کیندل هم می ره مال خودش رو از تو ماشین میاره و می ده دست لوک... قبل از اینکه آقای هارپر بتونه نشونه گیری کنه قلبش با یه گلوله شکافته می شه.

۴- هر دو ماتمون برده. می گه فکر کنم لوک حبس ابد بگیره و کیندل ۱۵ سال. می گم باورم نمی شه! لوک عصبانی بشه و چنین کاری بکنه!؟ می گه بهترین دوست هام بودن. می گم می فهمم چی می کشی دوست من هم چند هفته س زندانیه، اما واقعا نمی فهمم... می گه لعنتی! بچه ی سه ماهه ی کیندل رو بگو، اصلا من پدرخوانده ش می شم، اوه دوست دخترش هم بیچاره شد، تازه چند ماه بود تونسته بود زندگی ش رو سروسامون بده و مرتب بره مدرسه، حالا خدا می دونه چه بلایی سرش بیاد... می گم می دونی ممکن بود تو به جاشون باشی؟ می گه آره بابا حالیمه، اگه پام نشکسته بود و زمین گیر نشده بودم من هم حتما اونجا بودم...

۵- یاد روزهای خونین خرداد می افتم، که مادر و پدرم هر بار پشت تلفن بیست بار می گفتند که چه خوب که نیستی، که اگر بودی خودت را به کشتن می دادی، و من هم تایید که اگر بودم این خلق سرکشم حتما بلایی سرم می آورد... حالا این بازمانده، با زانویی شکسته به خاطر گریز از دست پلیسی که می خواهد بچه های محل را به خاطر شکستن شیشه ی ماشینش گوشمالی دهد، به من می گوید اگر نبود این زانوی شکسته من هم حتما آزادی ام را به باد داده بودم... بهت زده می مانم. فقط یک کلمه در ذهنم می پیچد: «مکتوب»

جمله ی قصار

2009-11-17T00:00:00.001-05:00

"They tell us we think too much. Let's analyze this!"

چه حالی می ده!

2009-11-08T19:53:00.001-05:00

What it feels like to be an entrepreneur

دیشب

2009-10-27T15:21:00.003-04:00

دیشب چه زیبا بودی،
و منحنی های روی سینه ات چه اروتیک!
باز هم به خوابم بیا نازنین.

2009-10-14T02:18:00.001-04:00

«به عنوان یک زندانی که در اکثر زندانهای مهم تهران مدتی را گذرانده است، باید اعتراف کنم که امورات هیچ زندانی بدون شاملو جور نمی‌شد...»

you stole my dreams but no one ever cries

2009-09-21T01:49:00.006-04:00

غیور مردی از جانزهاپکینز

2009-09-16T03:59:00.002-04:00

یک دانشجوی دانشگاه جانزهاپکینز، به مردی که در حال دزدی از خانه ی این دانشجو بود حمله کرد و با یک ضربه ی شمشیر (از نوع سامورایی) ضمن قطع دست سارق جان از بدنش گرفت.

2009-08-26T01:56:00.000-04:00

در این اعترافنامه، از شورای انقلاب فرهنگی و مسئولان آموزش عالی جمهوری اسلامی نیز به دلیل جلوگیری نکردن از دسترسی دانشگاهیان به متون علمی خارجی و تدریس آنها انتقاد و نتیجه گیری شده است که تدریس نظریه های علوم انسانی در دانشگاه های ایران یکی از عوامل ضایعات و صدمات به اموال عمومی در جریان انتخابات اخیر بوده است.

ذکر

2009-08-22T02:28:00.001-04:00

شب اول است و دل صاب مرده له له می زند. برای چیز گنگی که انگار دیگر حال سگ دو زدن به دنبالش را هم نداری. ذکر می گویی بی وضو و بی تسبیح...

صنما جفا رها کن

صنما صنما صنما...

کارآفرینی اجتماعی - Social Enterpreneurship

2009-08-02T21:52:00.009-04:00

۱- از دو سه ماه بعد از ورودم به آمریکا شروع به همکاری با موسسه ی Incentive Mentoring Program کردم , این همکاری بعدها تبدیل شد به یکی از بهترین تجربه های عمرم. این سازمان غیرانتفاعی که در زمینه ی آموزش و پرورش در بالتیمور کار می کند، حمایت تحصیلی و آموزشی مفصلی را برای دانش آموزان دبیرستانی ای فراهم می آورد که در شرف اخراج از دبیرستان هستند. دانش آموزان تحت پوشش این سازمان عموما درگیر مسایلی مثل اعتیاد، فقر، خرید و فروش مواد مخدر، فاحشه گری، مشکلات خانوادگی، عضویت در گنگ های خیابانی، و خشونت هستند. به لطف حمایت این موسسه آن ها درگیر فعالیت هایی می شوند که برای آن ها زندگی شخصی و خانوادگی پایدار، احساس ارزشمند بودن، موفقیت تحصیلی، و مسوولیت پذیری اجتماعی به ارمغان می آورد. ۱۰۰ درصد اولین گروه دانش آموزان تحت پوشش این موسسه از دبیرستان فارغ التحصیل شدند و وارد دانشگاه شدند (نرخ متوسط فارغ التحصیلی از دبیرستان های بالتیمور حدود ۴۰ درصد است).

در ویدیوی زیر، سارا رییس و موسس این سازمان۹۰ ثانیه در مورد این سازمان توضیح می دهد. این جا به داستان دانش آموزی اشاره می کند که با فقر شدید دست و پنجه نرم می کرده اما با حمایت این سازمان موفق شده به دانشگاه برود و حتی در این تابستان برای کار داوطلبانه به هند سفر کرده و خاطراتش را در این وبلاگ نوشته.

۲- این سازمان امسال برنده ی جایزه ی Echoing Green شد. این جایزه برای حمایت مالی از ایده های خلاق و آینده داری طراحی شده که برای به وجود آوردن تغییرات محسوس اجتماعی طراحی شده اند اما برای شتاب گیری اولیه نیاز به حمایت مالی و سازمانی دارند. به بیان دیگر این جایزه به کارآفرینی اجتماعی تعلق می گیرد. ویدیوی زیر معرفی کلی برنده های جایزه ی امسال است.

یکی دیگر از برنده های امسال این جایزه موسسه ی «جوانان خاورمیانه» ست که برای گسترش گفت گو، فهم متقابل، و میانه روی در خاور میانه به وجود آمده. «جنبش ۱۸ مارس» یکی از پروژه های این موسسه است که برای دفاع از آزادی بیان و با الهام از مرگ امیدرضا میرسیافی، بلاگر ایرانی در زندان در ۱۸ مارس اخیر به وجود آمده. ویدیوی معرفی این پروژه را می توانید در این جا ببینید.

۳- سارا اخیرا من و چند نفر دیگر را مجبور کرد در یک مهمانی جذب سرمایه (fund raising) برای مهمان ها سخنرانی ۹۰ ثانیه ای بکنیم و تجربه ی تحت پوشش این سازمان بودن یا داوطلب بودن در این سازمان را با حاضرین در میان بگذاریم. متنی که من در آن جا خواندم را می توانید از این جا بخوانید.

مجمع القبایل کانکس

2009-07-23T09:41:00.002-04:00

(این رو برای کاروان نوشته بودم. ۳-۴ شماره از سری جدیدش چاپ شده. شماره ی خرداد هم زمان با سالگرد تاسیس خانه فرهنگ یا همون کانکس بود.)

۱- دومین یا سومین دوره ی جشن کانکس بود. دور تا دور نرده های سبز محوطه ی روبروی کانکس پر بود از عکس هایی که از لحظه های کانکسی گرفته شده بود. یکی با شلنگ داشت روی بقیه آب می ریخت، یکی داشت از پشت میله های کانکس نعره می زد، یکی داشت زنگوله و جلد کاروان رو نشون می داد. گروهی کنار ساحل خزر پشت جمله ی «Viva Konex» که روی ماسه ها نقش بسته بود با لب های خندان و زلف های بر باد جوری ایستاده بودند که انگار یک جزیره ی جدید را به نام خودشان ثبت کرده اند... توی ذهن من هنوز که هنوزه نمایش اون عکس ها، و نمایش عکس ها و لحظه هایی که بعد ها حول و حوش اون اتاق فلزی جاری شدند به راهه. لحظه ای که زیر آفتاب کسالت آور تابستان وارد کانکس می شدی تا اون زمین چوبی، دیوارهای گونی کوب و پنکه ی پر سر و صدا رو ببینی (روی دیوار شجریان بود و فحش به هر که ته سیگار جلوی کانکس بریزد، و روی زمین یک گیتار با سیم های پاره که هیچ وقت صاحبش معلوم نبود). لحظه ای که بعد از ساعت ها ساز زدن، یا بعد از ساعت ها گوش دادن به دماوند نامجو سینه هایمان را با دود سیگار خراب می کردیم و چند دقیقه بعد دوباره بر می گشتیم سر همان کار قبلی. لحظه ای که توی یک اتاق بحث داغ فلسفی بود، توی یک اتاق جلسه ی خدا-می داند-چی-چی، بیرون در هرهر و کرکر و چند نفری که نمی شناسی، و آن طرف تر دختری که توی خودش فرو رفته و نقاشی می کشد...

۲- توی یکی از کوه پیمایی های معمول بود که پیام برایم از ایده ی اولیه ی کانکس گفت، از گروه های مطالعاتی، از کتابخانه، از اتاقی برای موسیقی. آن موقع باور نمی کردم که همه ی این ها ممکن باشد، اما می مردم برای چنین چیزهایی. بعدها اما نه تنها همه ی آن ایده ها محقق شد،بلکه اتفاقاتی افتاد که کسی تصورش را هم نمی کرد و جنب و جوشی خلق شد که کسی پیش تر گرته اش را نریخته بود... کانکس محلی شد برای ملاقات، ملاقات هم قبیله ای ها و آن ها که بعدتر هم قبیله ای می شدند. چیزی شبیه یک بازار مکاره که هر جنسی تویش گیر می آید و برای هر جنسی مشتری ای. هر کدام از این قبیله ها بودند که سرچشمه می شدند برای حرکتی. یک قبیله می خواست تاریخ سیاسی بخواند، یکی دنبال داستان نویسی بود و یکی از پی فلسفه. یک قبیله از تکرار صد باره ی یک دیالوگ از یک نمایش به هزاران احساس و آهنگ متفاوت لذت می برد، یکی دنیا را با تنبک و دف و کوزه اش به طرب می آورد، یکی دیروقت به سرش می زد آهنگ های پینک فلوید را فالش و غیر فالش فریاد بزند، و یکی هم به کمدی برادران کوئن قهقهه می زد. جالب تر وقتی بود که خبر تشکیل قبیله ای به بیرون درز می کرد و می دیدی کسی از ناکجا آمده بهشان ملحق شود یا برایشان کمک مالی بیاورد...

۳- بعدها که بادی وزید و من و خیلی های دیگر را چون ذرات پراکنده شونده در هوا تا کیلومترها پخش کرد، کانکس برایم مثل یک فانوس دریایی باقی ماند. انگار آن چه در کانکس می گفتیم و می خواندیم، تبدیل به ایده آل هایی شدند که تا سال ها راه را برایم مشخص کرده اند. بعضی وقت ها شک دارم بگویم فارغ التحصیل از فنی بوده ام یا کانکس.

برگردیم به عقب؟

2009-07-01T15:37:00.003-04:00

برگردیم به عقب و به جای «ایران ای سرای امید» و «ای ساربان»، «(شنبه ها) خون جای بارون می باره» بخونیم؟ برگردیم به عقب و به جای شور و شوق تغییر و امواج پی در پی جنبش، از سرما و زمستان بگوییم؟ به جای اصلاح ذره ذره و اضمحلال زور و تندروی، از ویران کردن کاخ استبداد سخن برانیم؟ بر گردیم به عقب و به جای جامعه مدنی بگوییم مبارزه ی زیرزمینی؟ سرخورده شویم از آرمان ها و رویاهای نسل مان و دوباره بنشینیم پای سخن پدربزرگ هامان درباره ی مبارزه مسلحانه و زندان و اعلامیه و اینها؟ بی خیال یادگیری دموکراسی شویم و فکر نابودی رژیم دیکتاتوری باشیم؟ ...

همممم... من که پایه نیستم! برای من عقب گرد در گفتمان و رویاها شکستی هم ردیف از دست دادن تمامی امید است.

پ.ن. می دانم لابد می گویید اینجا نشسته ام و گنده می گو...م. اما اگر امید نداشته باشیم چه کنیم؟ امروز شاید بازی را به ظاهر بازیم اما ما که قرار است عمری را با جسد این کشور (یا حداقل فکرش) طی کنیم، بالاخره یک روزی باید آن چه می خواهیم را محقق کنیم...

شنبه سی خرداد ۸۸

2009-06-21T03:51:00.003-04:00

خون

شوک

اشک

2009-06-16T19:06:00.001-04:00

افسرده هستیم ولی پرامید هم باشیم. ما که به زیستن در تناقض عادت داریم. (متن کامل را از این جا بخوانید)

2009-06-08T16:48:00.000-04:00

زنگ می زنم بهت. دور و برت شلوغه. می گی توی ستاد موسوی ام. می گی هادی امروز تهران قیامت شده بود، قیامت. تماس قطع می شه. هرکار می کنم دیگه نمی گیره. می رم روی اینترنت عکس ها رو نگاه می کنم و اشک می ریزم. نمی دونم اشک شادیه یا دلتنگی. ای کاش اونجا بودم. ای کاش از نزدیک این رویای خوش رو می دیدم. ای کاش می تونستم باهات تا صبح توی ستاد بشینم تا بحث کنیم و نقشه بریزیم. ای کاش می تونستم برم توی ولیعصر و هوار بزنم احمدی بای بای... حیف که هیچکس این گوشه ی دنیا نمی دونه برای چی اشک می ریزم.

موج سبز به آمریکا رسید!

2009-06-07T23:45:00.001-04:00

دعا

2009-06-02T17:06:00.001-04:00

من شمع را نگه دارم تا تو راه را نشانم بدهی، یا تو شمع را نگه می داری تا من راه را پیدا کنم؟

گناه

2009-05-19T11:30:00.007-04:00

2009-05-10T20:14:00.001-04:00

«... و تو آب شستشو را در غرب نخواهی یافت؛ نمی دانم چرا بدجوری احساس می کنم که سرمای آن جا زود رنجت کرده و می ترسم که حرفم را راه ندهی، می پندارم که هیچ انسان مدرنی تره ای هم برای این نگاه خرد نمی کند ولی بگذار امروز نکند، که از فردا خبر دارد؟ تو آنجا هستی و این خرده گرفتنی ندارد چنان که تا به حال هم. چیزهایی می شود آن جا پیدا کرد که شاید ارزشش را داشته باشد ولی آب شستشو را و کهن نشانه های راه را آن جا نخواهی یافت. می دانم که حرف تلخی است و سهل برای نشنیدن...»

-- سجاد

ذوق مرگ

2009-05-10T20:12:00.000-04:00

نمی دونی چه حالی می ده وقتی یه نفر که همیشه تحسینش کردی و قصه ش رو واسه این و اون تعریف کردی بهت نگاه کنه و بگه «هادی من قصه ی تو رو این هفته ۴-۵ بار تعریف کردم، تو حیرت آوری.»

فلزیاب

2009-04-24T14:47:00.001-04:00

ترس و وحشت رانندگی توی اون محله ی غریب بس نبود، وارد مدرسه که شدم دیدم یه فلزیاب بزرگ اونجاست که همه ی دانش آموزها باید از وسطش رد شن. همه ی کارکنان مدرسه هم بی سیم دستشون بود... خوب آدم می ترسه دیگه!!

منبع تصویر

2009-04-19T16:34:00.000-04:00

«ذهن الکن ستاره بشمارد، ذهن یاغی ستاره می چیند»

الگوریتم سعادت

2009-04-18T02:19:00.000-04:00

فرمودند نقشه بهینه اینه: دکترات رو سریع بگیر خلاص شی، بعد برو توی یه شرکتی که به زمینه ی کاریت مربوطه استخدام شو. این طوری مدیریت کردن رو یه مقداری یاد می گیری. هم زمان با این قضیه یه مدرک ام.بی.ای هم بگیر. می تونی کلاس های اینترنتی شرکت کنی... در این حین شروع می کنی شبکه آدم هایی که می شناسی رو گسترش می دی و کم کم تمرکز می کنی روی یه ایده ی خاص. با کمک آدم هایی که می شناسی و ایده هایی که پیدا کردی شرکت خوت رو راه می ندازی. اگه شرکتت بگیره بعد از چند وقت می فروشی ش به یه شرکت بزرگ و چند میلیون می زنی به جیب و یه کم استراحت می کنی و رو ایده ی بعدی شروع می کنی به کار، که حالا دیگه هر چی حال می کنی می تونه باشه. اگر هم شرکتی که اول زدی شکست خورد هم که عیب نداره تجربه می شه و از اول شروع می کنی...

بانو سارا

2009-03-28T01:00:00.005-04:00

قرار بود ساعت ۲ باهاش جلسه داشته باشم. ۱:۵۰ پیغام می ده که ببخشید گرفتارم نمی تونم بیام، اگه می شه عصر ببینمت. می گم باشه. ۲:۳۰ زنگ می زنه می گه «ببین امروز صبح سیم دندونم پاره شد و الان داره از درد منفجر می شه، از صبح دنبال دکتر شهر رو زیر و رو کردم. الان هم از درد دندون میگرن گرفتم سرم داره منفجر می شه. امروز قراره که چند تا جلسه ی اضطراری داشته باشم چون «کلرنس» تیر خورده و «شاون» هم بلا تکلیف شده و قراره امروز راجع بهش تصمیم بگیریم. چند تا مشکل حقوقی هم برامون پیش اومده.» بعد از چند ثانیه بهت زدگی می گم «عجب روز وحشتناکی داری!» لبخند می زنه و می گه «بهتره بگیم امروز بهترین روز زندگیم نیست»

ساعت ۹ شب دوباره دارم با تلفن باهاش حرف می زنم. پنج شش دقیقه برای بار صدم معذرت خواهی می کنه از این که بالاخره نتونست من رو ببینه. می گه «همین الان از جلسه اومدم بیرون. خیلی احساس بدی دارم. قرار بود با «الکس» هم جلسه ای مشابه مال تو داشته باشم که هیچ کدوم نشد. واقعا معذرت می خوام. ولی سعی می کنم آخر هفته بیام شهر که باهات صحبت کنم.»... آخر مکالمه می گم «باشه، حالا تو برو و یه کم استراحت کن». دوباره لبخند می زنه و می گه «البته یه ۳-۴ تا کار دیگه تا آخر شب دارم ولی خیلی ممنون»

من رو بگو که به خاطر یه ذره اعصاب خوردی از بعد از ظهر کار رو تعطیل کرده بودم!

این ها که شما بهش می گید جوک برای ما خاطره اس

2009-02-09T22:35:00.002-05:00

سیمپسون ها در مورد دانش جوهای ارشد

براندازی نرم با کاندوم

2009-02-01T09:46:00.003-05:00

حدود دو سال پیش یک سخنرانی از کامیار علایی گوش دادم که داستان پروژه ی خیلی موفق خودش و برادرش آرش رو تعریف می کرد. این دو نفر از اولین کسانی بودن که در مورد ایدز در ایران شروع به کار می کنن. کارشون از جایی شروع می شه که تصمیم می گیرن توی کرمانشاه فقط یک آمار کلی از وضعت ایدز جمع آوری کنن ولی با مخالفت مردم روبرو می شن، ولی بعد از چند سال برنامه ها شون بخشی از برنامه ی رسمی دولت برای کنترل ایدز و اعتیاد می شه و حتا در کشورهای اطراف شروع به کار گسترده می کنن. از معروف ترین کارهاشون درست کردن کلینیک های مثلثی ه، همین طور پخش کردن کاندوم و سرنگ توی زندان ها که فقط توی چند کشور دیگه انجام می شه. داستان رو می تونید کامل تر از این جا یا این جا دنبال کنید.

یادمه اون موقع این سخنرانی به شدت برام الهام بخش بود. داستان موفقیت این دو نفر رو در زمینه هایی که در نظر اول کار کردن روی اون ها مخصوصا توی ایران غیرممکن به نظر می رسه برای بقیه تعریف می کردم و همیشه فکر می کردم که چنین چیزی باید الگوی کسایی باشه که از غیر ممکن بودن هر کاری توی ایران حرف می زنن.

برای همین وقتی شنیدم به بهانه ی براندازی نرم دستگیر شدن به کلی شوکه شدم. نمی فهمم، یعنی کسی ازشون حق و حساب خواسته و ندادن؟ یا اینکه صرف گاه گاه آمریکا رفتن و ارتباط با کسایی که در زمینه های مشابه کار می کنن جرمه؟ کسی اگه می فهمه قضیه رو به من هم توضیح بده.

سرمقاله ی این ماه نیچر رو در همین مورد ببینید.

2009-01-31T03:16:00.001-05:00

نقطه ی اوج فیلم عمدتا بی سر و ته ریک استیوز در مورد ایران:

[پیرمرد چاق اصفهانی از پنجره ی پیکان سفید] I am very philathropic

خون رنگین ما - ۳

2009-01-07T22:40:00.000-05:00

آخ جون که این مقاله چه خوب گفته از نژادپرستی ایرانی ها:

I was first made aware that Iranians were perceived, by others in the region, as arrogant racists by a Pakistani professor of Islamic literature at Boston University...

To be pro-Palestinian amongst this bunch of Iranians is like being pro-Castro in Miami: extremely difficult...

...I turned to my Iranian friend, highly educated and kindhearted Ali, asking him what he thought; he was an old Le Monde reading leftist who loves children so I was hoping that I would get some badly needed support. He turned around and said, “Good for Israel they should kill all those flea-infested, bearded, shit-smelling, cock roach-eating Muslim terrorists.” Ali has the kind of hairy Iranian look that I am sure gets him thoroughly checked at the airport each time he wants to fly somewhere. But he simply can not see that he looks so much like the people he so abhors! He feels superior to them because they are Arabs and he is Iranian!...

2009-01-06T22:28:00.003-05:00

منبع

آخرین شاهکار

2009-01-06T01:32:00.003-05:00

خدای من! این مستند شوک روی دست اعتراف نامه ی هاله اسفندیاری بلند شده. دلم تنگ شده بود برای این ک****ها (چه می کنه استاد شیری!)

آنتیک

2008-12-23T21:05:00.002-05:00

پالون خر پرشین، اصل، ۱۸۹ دلار

وضعیت: نخ نما

محل فروش: محله ی هنرمندهای بالتیمور

مشتری نبود؟

بابا این قدر گوشت نخورید!

2008-12-21T03:06:00.008-05:00

آبجی/داداش! هیچ می دونی که به خاطر مصرف بی رویه ی گوشت توسط شما، و در نتیجه تولید بی رویه ش، سیاره ی کوچیک مون در حال داغون شدنه؟ می دونی که بعد از کارخونه ها و قبل از ماشین ها، دامداری ها دومین تولید کننده ی گازهای گل خانه ای هستن؟ و تقریبا یک پنجم کل این گازها رو تولید می کنن؟ اصلا حالیته که باد شکم گاوها که پر از گاز متان ه، ۲۳ برابر خطرناک تر از دی اکسید کربن ه؟ این ها به کنار، می دونی پرورش ده میلیارد حیوون زبون بسته در سال، اون هم به ضرب و زور شصت جور آنتی بیوتیک و هورمون، چه فشاری به خاک و آب و بقیه ی ترکیب سر و صورت این سیاره ی بدبخت میاره؟

سلامتی!؟ بابا جان تخمین اینه که یه آمریکایی یه طور متوسط ۷ برابر نیاز روزانه اش گوشت می خوره. تو ایران هم که حداقل من یکی رژیمم n برابر این جا گوشت داشت، دیگه چی می گی؟

خلاصه ۲۵۰ گرم در هفته داری بیش تر گوشت می خوری، بدون که واسه ت بده. اگه هم ادعای کاردرستی و منورالفکری ت می شه باید بین ۶۰ تا ۱۰۰ درصد (علی الحساب!) مصرف گوشت ت رو کم کنی، پنیر و شیر و این چیزا بماند.

این و این هم مدرک و صغری کبری

برگ زرینی دیگر

2008-12-05T00:13:00.006-05:00

چه می کنه نرخ بالای مقالات ایرانی در «جورنال»، اول در دنیا، به همت این ملت... توجه شورای سیاست گذاری سازمان ملی جوانان را به مقاله ی زیر جلب شد:

Ejaculation as a potential treatment of nasal congestion in mature males

pdf-source

البته تضارب گفتمان هم وجود پویا بحمدالله، مشت محکمی بر دهان استکبار بزنیم:

Ejaculation as a treatment for nasal congestion in men is inconvenient, unreliable and potentially hazardous

pdf-source

پ.ن. اول این جا دیدمش. آن هم از این جا

دیوانه شو

2008-12-01T23:43:00.002-05:00

از این جا یا این جا گوش کنید.

از The Doors، حدود سال ۱۹۶۵

ملالی که نباشد...

2008-11-13T23:15:00.003-05:00

وقتی لباس هایم از جنس سیمان می شوند

وقتی جسمم با فضا مخلوط می شود

وقتی هر لحظه چندین ساعت طول می کشد

وقتی یادت تبدیل به واقعیت می شود

وقتی لذت و درد جاودانه می نمایند

آقا چند تا بر می داری!!؟

2008-10-18T01:10:00.000-04:00

خبر بی نظیر بود.

خرابش کن لعنتی رو

2008-10-15T23:44:00.001-04:00

Tear down the house
That I grew up in
I'll never be the same again
Take everything that I used to own
And burn it in a pile

And, bulldoze the woods
That I ran through
Carry the pictures of me and you
I have no memory of who I once was
And I don't remember your name

از این جا بشنوید

ماجرای مردی از عراق

2008-09-07T17:49:00.003-04:00

چند روز پیش با پرس و جوی فراوان بالاخره آدرس مردی را پیدا کردم که مدتی دنبالش گشته بودم. وصف کوتاهی که از او شنیده بودم باعث شده بود ولوله ای در من به پا شود و ندایی که «باید قصه ی این مرد را شنید». با مهربانی مرا به حضورش پذیرفت و بدون اینکه سوال زیادی بپرسد فهمید که آمده ام تا گوش کنم. سرش شلوغ بود و واضح بود که شب قبل را زیاد نخوابیده، ولی با مهمان نوازی کم نظیری وقت زیادی را صرف مهمان ناخوانده اش کرد. هر بار که مرا «فؤادی» خطاب می کرد دلم پایین می ریخت. ابروهای پرپشت اش و دماغ عقابی اش بیش از هر چیز مرا به یاد پدربزرگ مرحوم ام می انداخت و باعث می شد صحبت هایش بیش تر در دلم بنشیند...

چون جانش در خطر است، نمی توانم همه چیز را این جا بنویسم و باید سعی کنم کمترین اطلاعات را در موردش بدهم. ولی ماجرایش آن قدر برای من ارزشمند است که نمی توانم در مقابل وسوسه ی گفتن اش به دیگران مقاومت کنم. ترتیب حرف هایش را ثبت نکرده ام و به دلخواهم می آورم.

(منبع تصویر)

۱- در دانشکده، حدود ۲۰ استاد با مدرک دکترا، و ۵۰ استاد با مدرک ارشد داشتیم. این عدد به یک دکتر، من، و ۷ کارشناس ارشد رسید. همه را یا کشتند یا خودشان فرار کردند. اصلا اینکه کسی بخواهد پیراهن و شلوار بپوشد و سر کار برود چیز عجیبی بود و به وضع بغداد نمی آمد. همه جا پر بود از «ایست-بازرسی» هایی که نمی دانستی واقعی است یا قلابی و اصلا چه کسی به پایش کرده. ممکن بود جایی باشد که وقتی کارت شناسایی ات را نشان می دهی و نوشته باشد «عمر» تو را از ماشین پیاده کنند و یک تیر توی سرت خالی کنند صرفا به خاطر نامت. ممکن بود هر اتفاقی برایت از مسیر خانه تا کار بیفتد. ممکن بود زیر ماشین ات بمب ای با یک آهن ربا چسباند باشند که از دور کنترل می شود. ممکن بود توی راه ماشینی تعقیب ات کند و به رگبارت ببندد. در همین دو ماهی که این جا بوده ام خبر قتل دو تا از بهترین دوستانم را با همین روش ها شنیده ام. یکی شان همراه دو تا پسرش بوده و همه را کشته اند... خلاصه اینکه برای چند سال، هر روز راه جدیدی، وسیله ی جدیدی، و زمان جدیدی برای رفتن به دانشگاه انتخاب می کردم تا مبادا شناسایی شوم و بتوانند نقشه ی قتل ام را بکشند...

۲- موسسه ای هست که آمار استادهای دانشگاه، دکترها و متتخصصان به قتل رسیده از ابتدای جنگ را هر از گاهی منتشر می کند. اخیرا عددی حدود ۴۵۰(*) را منتشر کرد -- تصفیه ای غیرقابل باور؛ حذف هر تحصیل کرده ای. به خود من دو بار به قصد کشت تیراندازی شد. یک بار در کنار جلوی سردر دانشگاه -- که قسر در رفتم -- و یک بار هم در اتومبیل ام -- که تعقیب ام کردند و به رگبارم بستند. خدا مرا حفظ کرد! دکترها می گفتند این را. تیری که به پای راستم خورد از کنار رگ بزرگ رانم رد شد (که اگر نمی شد در چند دقیقه از خون ریزی می مردم)، تیری که به پهلوی راستم خورد چند سانتی متر کلیه ام را اشتباه گرفت، و دو تیری که به شانه ی چپ ام خوردند نتوانستند درست به هدف، قلبم، بخورند.

۳- این که پیش آمد زن ام گفت باید بروی، فوری باید بروی، این بچه های خردسال ات بعدها به تو نیاز دارند... استعفا دادم. اثاثم را بستم. شبی آمد که فردایش قرار بود بروم. دیدم بیست نفری آمده اند دم در خانه. داشتم از ترس می مردم که آمده اند ما را بکشند... دانش جوهایم بودند. آخر مدتی بود که ۲۰-۳۰ تا دانشجوی دکتری را هدایت می کردم و هفته ای ۳۶ ساعت درس می دادم -- آخر کسی نمانده بود به جز من در آن دانشکده. آمده بودند و گریه می کردند. می گفتند کجا می خواهی بروی؟ نرو کجا می خواهی بروی، ما این جاییم، به جان هر که دوست داری نرو... «فؤادی» آن لحظه که با آن ها با هم گریستیم، چیزی در من عوض شد، چیزی در من تکان خورد... از آن روز تا به حال با زنم بگومگو دارم، که می گوید باید می رفتی، باید بروی. حالا که چند ماهی آمده ام این جا، به من می گوید نباید برگردی. می گوید بمان حتی شده غیرقانونی، حتی تر به زندان بیفت و بمان و نیا که این زندان بدتر از آن زندان است...

۴- فؤادی! شما مسلمانی و می دانی، ما اعتقاد داریم مجازات سوزاندن تنها حق پروردگار است و آن هم در جهنم. این شبه نظامی ها می سوزانندمان، زنده زنده! می ریزند توی خانه ات، هفت تیر به روی بچه هایت می کشند، به زنت تجاوز می کنند، می اندازندت وسط خیابان، بنزین می ریزند رویت و زنده زنده می سوزانندت... خانه ی ما دو مرد داشت، من و پدرم. یک سال تمام است که یک شب من کلاشنیکف به دست تا صبح کشیک داده ام و یک شب پدرم -- تنها نیمی از شب های این سال را خوابیدم، نتیجه اش هم اینکه فشار خون گرفته ام و دوبار تا بحال سکته ی خفیف زده ام... هیچ کس نمی تواند بفهمد چه در عراق می گذرد! شاید شما که ایرانی هستی بفهمی، اما مدت هاست همه ی اخبار را سانسور کرده اند و حقیقت را بایکت کرده اند...

کرد و سنی و شیعه، هر کدامشان چندین حزب دارند -- مثلا ۹ استان دارد جنوب عراق و ۸ حزب مختلف شیعه آن ها را کنترل می کنند. این همه حزب افتاده اند به جان هم و سلاح شان بر علیه هم، کشتن مردم است. کویت و سوریه و عربستان و ایران (این را با احتیاط می گفت از شرم من) هم بازی کثیفی را می کنند که ابزارشان همین شبه نظامیان است -- تفنگ هایشان را بگیری فردایش تفنگ جدید وارد کرده اند... به نظر من قصه ی عراق تمام شده. حالا دیگر سعی خواهند کرد چند قسمت اش کنند...

کاش مردم عراق می فهمیدند که نبایند برادر کشی کنند -- یک روز توی خیابون یک دفعه ایستادم و مردم را صدا کردم و بلند به همه فریاد زدم این را، و گفتم که ما همه عراقی هستیم و نکشید همدیگر را... (من دیگر از هیچ کسی نمی ترسم و از چنین کار خطرناکی هم نترسیدم)

۵- من یک شرکت مشاوره مهندسی دارم. چند وقت پیش مزایده ای چند صد میلیون دلاری را برنده شدیم برای ساختن نیروگاهی. اخبار پر شد که خوشا ای مردم که خاموشی تان کم خواهد شد و چنین و چنان. ۶ ماه تمام دائم مهندسانم را می فرستادم -- خودم که اگر می رفتم ممکن بود در راه بدزدندم برای پول -- و از وزارت خانه می پرسیدیم که نقشه ها را پس چرا نمی دهید، مشخصات توربین هایی که گفته بودید از فنلاند می آورید را چرا نمی دهید، پس کی می توانیم شروع کنیم؟ تا این که در روزنامه خواندیم که نیروگاه مربوطه ساخته شده!! مهندسانم با لباس مبدل دشداشه و عبا و غیره رفتند به محلی که نیروگاه قرار بود باشد و دیدند که خیر، خبری از نیروگاه نیست! اول فکر کردیم کل قضیه برای این بوده که مسکنی داده باشند به مردم. گذشت تا این که ۶ ماه بعد اعلام کردند نیروگاه را شبه نظامیان منفجر کرده اند!... وزارت خانه همه را طراحی کرده بود که پول را بالا بکشد -- نامردها مدرک جعل کرده بودند از روز مزایده گرفته تا تک تک مراحل ساخت تا «انفجار به دست شبه نظامیان»...

می دانی فؤادی! شما که داری تحصیلات عالیه کسب می کنی بدون این که متوجه باشی قابل می شوی در این که هر خبری را به راحتی باور نکنی، فرق بین راست و دروغ را تشخیص دهی، و فرق بین تصمیم خوب یا بدی که اعلام می شود را بفهمی. اما در عراق فلان حزب کسی را با لباس امامی یا قدیسی به روستایی می فرستد و آن «امام» نقشش این است که بگوید باید به آن حزب رای بدهید. مردم تحصیل نکرده اند و هر کسی می تواند از ایمان شان یا سادگی شان سواستفاده کند [تحصیلات را البته می گفت که به نظرش باید حداقل فراتر از دبیرستان باشد وگرنه فایده ی چندانی ندارد]. دروغ در عراق بیداد می کند. اصلا من دو سال است که تلویزیون عراق را ندیده ام چون مهملات دروغ است همه اش [و من در آمدم که من هم همین وضع را داشتم با تلویزیون ایران]... اصلا دلیل این که می خواهند ما تحصیل کرده ها را قلع و قمع کنند این است که ما حقیقت را می فهمیم و حقیقت را می گوییم.

۶- [پرسیدم که حالا که می خواهی برگردی، امیدی داری؟ چه چیزی به ادامه دادن وا می دارد ات؟ با این جواب که «فؤادی! مسلمان که ناامید نمی شود! معلوم است که امید دارم...» شرمنده ام کرد. و بعد دیدم که امید در وجودش موج می زند. مثلا با این که یک جا می گفت ما پول نداریم برای دانشگاه کاغذ آ-۴ بخریم، یک جای دیگر با هیجان از اینکه اینجا منابع جدید را خوانده و با استادهای بزرگ ملاقات کرده و رویاهایی تازه دارد برای آینده ی تحقیق اش می گفت. می گفت جنگ قبلی که در عراق شد، هر پل و جاده نیروگاه و خلاصه هر زیرساختی که بگویی خراب شد، حتی رحم نکردند به یک موتور آب کشی از چاه. همه را دوباره ساختیم. حالا هم دوباره می سازیم...]

* عدد دیگری در ذهنم بود که گفت. ولی آن عدد با عددهایی که روی وب پیدا کردم هم خوانی نداشت. مثلا این لیست را ببینید.

آخرین چیزهایی که فکر می کردم در آمریکا برایم اتفاق بیفتند

2008-08-26T15:16:00.002-04:00

۱- چند ماه پیش دوستم یک انجیل «اسلامی شده» برایم آورد و گفت بخوان. می گفت اسم ها و بعضی چیزهای دیگر را جوری نوشته اند که برای شما آسان تر است فهمش. هنوز لایش را باز نکرده ام.

۲- چندر روز پیش دوست دیگری کتاب «مارکس برای مبتدی ها» را بهم داد و گفت بخوان.

هشلهفت

2008-08-24T10:15:00.001-04:00

جایزه ی هشلهفت ترین موسیقی قروقاطی اعطا می شود به موسیقی زیبای گروه خز ۱۲۷ (این و این، یا اگر سرعت اینترنت تان پایین است این و این)

خون رنگین ما - ۲

2008-08-22T00:13:00.001-04:00

برای یادداشت قبلی نظری ارسال شده بود که فکر کردم بد نیست به بهانه اش بیشتر در این مورد بنویسم. مخصوصا که این موضوع از مسایلی شده که خواندن اکثر وبلاگ ها و صفحه های خبری ایرانی را برایم سخت کرده...

۱- «جولان دادن غریبه ها در ایران از ضعف حکومت خودمون هست اما شما از چی دفاع می کنید؟».

من نمی دانم چرا کسانی که قیافه شان کمی با ما فرق دارد غریبه اند و باید از خانه مان بیرون شان کنیم. نمی دانم ارزش آدم ها چرا باید به پول و ثروت و زور و فرهنگ و نژاد سنجیده شود. شرط می بندم خیلی از کسانی که از حضور افغان ها در ایران ناراضی بودند و هستند، در خلوت و عام از اینکه اروپا و آمریکا بهشان حتی ویزا هم نمی دهند شاکی اند، و لابد می گویند حماقت حکومت کشورم که از سر تقصیر من نیست. همان طور که یک افغان می گوید بی سوادی مردمم به من چه، یا حتی می گوید این که من نتوانسته ام مثل ایرانی ها تحصیلات بالا داشته باشم مگر از سر تقصیر من است؟ دوست داریم دیگران به حقوق انسانی ما احترام بگذارند، دوست داریم جهان پیشرفته ما را جزو خودش بداند و احترام کند و بگذارد هنرپیشه مان و بسکتبالیست مان و خواننده مان و دانشجویمان از امکاناتشان برای پیشرفت استفاده کند، اما خودمان چشم دیدن اینکه کسی از جهانی عقب مانده تر در کشورمان به جایی برسد را نداریم. دلیل اش هم واضح: ارزش انسان ها را نه به صرف انسانیت شان، که به معیارهایی می دانیم که خود ساخته ایم، همان طور که بعضی دیگر چنین کردند و خیلی زود دیدند که در حال نسل کشی و سوزاندن «غریبه ها» یا «دیگران» هستند.

۲- اما هر چه قدر که بخواهیم یا نخواهیم قدر انسانیت را بدانیم، احتمالا بر سر یک چیز توافق داریم و آن میل به پیشرفت کشورمان است. با وجود اینکه دیگر ستیزی بخشی از هویت مان و افتخار مان شده، حقیقت تلخ یا شیرین این است که نگاه ما به مهاجرت، که آن را چیز اسف باری می داند و باعث بدبختی میزبان، نه تنها قدیمی شده بلکه پوسیده. امروزی تر ها مهاجرت را چیزی می دانند که برای هر دو کشور مبدا و مقصد پر از فایده است. از فایده ی اقتصادی بگیرید تا فرهنگی و اجتماعی. اصلا آدم ها دیگر یک بدن نیستند که جابجا شوند، آدم ها بخشی هستند از یک شبکه ی اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی که با حرکتشان در دنیا آن شبکه را در سطح دنیا گسترش می دهند‌. (البته دلیلی نداره که فکر کنیم نباید هیچ کنترلی بر روی مهاجرت وجود نداشته باشه) اگر دوست دارید این مباحث را از کسی بشنوید که بلد است و خوب توضیح می دهد، این را بخوانید.

۳- «حکومت ما هر چه قدر برای خودمون بد و ستمگر و دزد هست برای کشورهای همسایه خوب و سخاوتمند و مهربونه!... می دونید شعبه ی دانشگاه تربیت معلم توی افغانستان داره تاسیس می شه؟»

سازندگی در کشورهای همسایه اتفاقا بسیار مفیده! فکر می کنم که واضح باشه که ترجیح می دادیم به جای افغانستانی که خیرش برای ما بیشتر از هر چیز قاچاق چی و تریاکه، و یا عراقی که در اواخر قرن بیستم هنوز گرفتار دیکتاتوری و جنگ طلبیه، کشورهای پیش رفته تر و پر فایده تری اطراف ما بودند. کشورهایی که امنیت منطقه رو فراهم می کردند، از بازارشون استفاده می کردیم، از منابع شون و از دانش شون بهره مند می شدیم، و با تیم فوتبال قوی شون مسابقه می دادیم و رقابت می کردیم... موضوع حتی از کشورهای همسایه هم فراتر می ره. سرنوشت آدم ها امروز خیلی به هم گره خورده و آنچه که بر سر یک پاکستانی میاد، سرنوشت مردم نیویورک رو تغییر می ده. تصور اینکه دنیا مدت زیادی به صورت کشورهای پولداری که خوشحالن و فقیر ها رو نه به کشورشون راه می دن نه کمک می کنن که رشد کنن بمونه برای من خیلی سخته. اینکه ایدز در بخشی از آفریقا همه گیر شده، مطمئن باشید یه روزی زندگی مردم رو در خیابون ولیعصر هم تغییر می ده...

مثال خوبی از این موضوع قضیه ی «نقشه ی مارشال» ه که احتمالا شنیدید. موضوع اینه که بعد از جنگ جهانی دوم، جهان ثروتمند (آمریکا) به این نتیجه می رسه که با این همه کشور بدبخت توی دنیا نمی تونه به جایی برسه و لازم داره که جهان فقیر (اروپای مخروب) رو بسازه (مثلا برای اینکه بتونه محصولاتش رو در جایی بفروشه). بنابراین تصمیم جدی می گیره که باید در اروپا سرمایه گذاری کنه. نقشه چند بخش داره، مثل کمک های بزرگ مالی به اروپا، و پاره کردن سیاست های امنیتی قدیمی و «شامل کردن» اروپا کردن در اونها (تاسیس ناتو و اعزام سرباز به اروپا).

مثال معکوسش سیاست غلط ایران در عراق بعد از حمله آمریکاست. ظاهرا ایران به جای این که در عراق شروع به بازسازی بکنه، سرمایه گذاری عظیمی می کنه در شبکه های جاسوسی و شبه نظامی تا بتونه در موقع لزوم اون ها رو بر علیه آمریکا استفاده بکنه. این کار نه تنها باعث شد ایران و آمریکا تا لبه ی جنگ پیش برن، بلکه باعث بی ثباتی عراق هم شد که دودش در چشم ایران هم رفت.

۴- آرزو می کنم بچه های ما سر کلاسی بنشینن که دانش آموز افغانی و عرب و پشتو و هندی و ترک هم داشته باشه، نه کلاسی که معلمش در مورد جنایت های افغان ها حرف بزنه، تا از بچگی بفهمند که ارزش انسان ها به انسان بودنشونه، نه به ملیت و نژاد و قوم.

خون رنگین ما

2008-08-17T12:01:00.005-04:00

«این یادداشت متوجه دوستان ایرانی است. آنانی که فکر می‌کنند، یک سر و گردن بالاترند از انسان‌های دیگر، خصوصا از همسایه‌های شان. آنانی که فکر می‌کنند، نژاد ایرانی، پاک ترین نژاد دنیاست، آنانی که در پی یافتن خون ایرانی در بدن انسانهاست. آنانی که فکر می‌کنند، از همه بزرگتر و عاقلترند و آنانی که فکر می‌کنند: هنر نزد ایرانیان است و بس... زور تان به که می‌رسد؟ به یک مهاجر بیچاره افغان؟ فکر می‌کنید بسیار شاهکار می‌کنید که یک افغان را می‌کشید. "اردوگاه سفید سنگ" را همه مهاجرین افغان بیاد دارند. روزی که از دست گرسنگی از اطاق‌های شان بیرون پریدند، دولت ایران، برای سرکوب انسانهای گرسنه، حمله هوایی بالای اردگاه سفید سنگ صادر کرد. چند لحظه بعد، با هلیکوپتر از هوا به اردوگاه شلیک کردند، مهاجرین گرسنه و بی‌پناه و بی‌دست و پا را زیر آوار سنگ و کلوخ کردید. درد ما بیشتر از آن است عزیزم. عبور از مرز و رسیدن به کارخانه‌های که جان هر انسان از دست کار شاقه در آنجا می‌برآید از روی هوس نیست. اکثر این بی‌چاره‌ها در مسیر راه، در حین عبور از مرز توسط مرزبانان ایرانی کشته‌ می‌شوند. تعداد اندکی قادر به عبور مرز به طرف ایران می‌شوند. وقتی کسی مجبور نباشد، چرا جانش را به خطر بیاندازد و خدا گفته به شما پناه بیاورد؟ معلوم شد شما پناه‌گزین خوبی نبودید. شما با افغان‌ها من حیث یک حیوان برخورد کردید...» (از یادداشت هایی از کابل)

«... چراغ ساز سرشار از خاطرات تلخى هست، که به شدت مدعی هست همه آنها را خود دیده است و اگر روزی کسی قلم بگیرد و همه آنها را تبدیل به کلماتی کنند که برای همگان قابل دسترس باشد، یقینا یک تراژدى وحشت ناکی خواهد بود. که باید روزی اگر در افغانستان حکومتی مبتنی بر ارداه مردم بر سر کار بیاید، و استقلالیت کافی داشته باشد، باید نسبت به همه روابط دیپلماتیک خویش با این کشور تجدید نظر نماید! و اگر همه این ادعا های که او می کند اثبات گردد یقینا يك فاجعه انسانى رخ داده است که متاسفانه همچنان سرپوشیده مانده است!» (خاطرات یک افغانی از اردوگاه سفید سنگ، ۱ و ۲ و ۳ و ۴)

بار سنگینی احساس می کنم بر روی دوشم، به خاطر جنایتی که ما ایرانی ها در حق افغان های بی پناه کردیم، از پلیس مان گرفته تا ... حالا که وضع خودم شباهت جالبی دارد با وضع آن مهاجران، می فهمم که چه ظلمی می کردم وقتی در حال و هوای بچگی ازشان می ترسیدم یا فکر می کردم عامل نا امنی اند. حالا که با فضاحت آن ها را از خانه ی جدیدشان بیرون کرده اند می فهمم که وقتی توی کتاب جغرافیا خوانده ام که ورودشان به ایران عدد نرخ رشد جمعیت را بالا می کشیده، و پیش خودم ابراز نارضایتی کرده ام از این «هجوم»، چه جنایتی را پیش پیش در فکرم تایید کرده ام...

و می ترسم از اینکه فاجعه ای دیگر در راه باشد. شاید نسل کشی آن ها که «سوسمارخور» می خوانیمشان، شاید کشتاری به خاطر نام خلیجی... بعضی وقت ها فکر می کنم همان بهتر که خر کشورمان در منطقه نمی رود و زورش به کسی نمی چربد، وگرنه آشویتس به راه می انداختیم. همان طور که با قدرت پوسیده ی چریکی مان معلوم نیست چه غلطی داریم می کنیم.

پ.ن. از قضیه ی اردوگاه سفید سنگ تنها به عنوان مثال می خواستم استفاده کنم. به نظر من بیرون انداختن افغان ها و محروم کردن بچه هایش از درس خواندن به اندازه ی کافی جنایت است.

«۱۹۸۴ زدگی» نوع ۲ -- یا شاید هم پارانویای پیشرفته

2008-08-16T03:05:00.004-04:00

۱- خوب من هم مثل خیلی های دیگر یک موقعی در زندگی ۱۹۸۴ را خواندم. بعدها میان چیزهایی که در مغزم کار گذاشته شده بود، «تئوری توطئه» را یافتم و گفتم که باید دورش بریزم و «۱۹۸۴ زدایی» بکنم (این اصطلاح را اولین بار از کاساندرا شنیدم). خوب خوش بودم که عبور کرده ام از «۱۹۸۴ زدگی» و روزگار می گذراندم...

گذشت تا اینکه اخیرا به این مکاشفه رسیدم که نوع عمیق تری از مرض مزبور در اعماق وجودم جاخوش کرده. این هم سمپتوم هایش: از مایکروسافت و ویندوز بدم می آید چون فکر می کنم مردم دنیا را اسکل کرده اند با آن سیستم آشغالشان. از آی-پاد به مارک های متفرقه ی پخش کننده ی موسیقی پناه برده ام چون فکر می کنم استیو جابز می خواهد با این جادویش و آن دیگر جادویش (آی-فون) دنیا را فتح کند. فیلم های محبوب را که تماشا می کنم همیشه به فکر یافتن چیزهایی هستم که توی فیلم چپانده اند که بیشتر بفروشد و لابد آن ها را با ابررایانه های پیش بینی گر یافته اند که قتل هنر را به فروش بیشتر فیلم ها ترجیح می دهند. از اینکه از «بارنز اند نوبلز» کتاب بخرم می ترسم چون فکر می کنم ذایقه ی کتاب خوانی من را می خواهند طوری تغییر دهند که با سودآوری بیشترشان بخواند. از «استارباکز» که قهوه می گیرم به فکر اینم که چه به قهوه شان می زنند که من اینقدر حال می کنم و لابد می خواهند من حال کنم تا تصورم از مزه ی قهوه ی خوب بشود مزه ی همان چیزی که به عنوان قهوه به من می دهند. در لزوم استفاده از چیزی اساسی مثل کرم ضدآفتاب شک دارم و فکر می کنم ما را عادت داده اند بهش تا بیشتر بفروشند وگرنه مگر قدیم ها همچین چیزی وجود داشته؟

خلاصه کنم اینک به زمین و زمان بدبین ام. فکر می کنم همه قصد گرفتن «جولیا»ی من را دارند و برای این کار به موش و شکنجه و این ها هم احتیاجی ندارند.

۲- و اما نتایج کالبدشکافی و موشکافی و این جور مزخرفات: اول اینکه به خودم یک جورایی حق می دهم (عجب!). شما هم اگر می دیدید که در یک تبلیغ تلویزیونی بچه های یک خانواده قیافه آسیایی دارند و پدر و مادرشان سفید پوستند به همین نتیجه می رسیدید!‌ (لابد همین محصول در شبکه ای که بینندگانش پول دارترند قیافه های دیگری را انتخاب می کند!). دوم اینکه لابد چنین پارانویایی و بدبینی ای لازمه ی ایده آل گرا بودن است -- و مگر می توانی ایده آل های خیالی ات برای تغییر را حفظ کنی، وقتی فکر می کنی همه چیز رو به راه است و همه راست می گویند و الخ؟ اما سوم و اهم اینکه مرضی گرفتار شده ایم که سرور عالم رحم مان کناد! (نکند اصلا این مرض را هم «آن ها» در مغزم کاشته اند!؟)

(منبع تصویر)

مهارت لازم

2008-08-08T23:27:00.002-04:00

از مهارت های لازم در زندگی آمریکایی، دویدن با دمپایی لاانگشتی می باشد، خصوصا به دنبال اتوبوس و قطار. زمین نخوردن، در نیامدن گاه و بی گاه دمپایی، و مهم تر از همه سروصدای زیادی تولید نکردن جزو ملزومات و اتیکت این مهارت حیاتی محسوب می شود.

2008-07-27T00:01:00.004-04:00

[چند دقیقه قبل از رفتن به سالن اپرا:]

من - می توانی خودت را تصور کنی که یک هنرمند باشی؟

او - خیلی کارها هست که باید کرد...

- هان؟

- خیلی کارها هست که باید کرد، توی دنیا خیلی آدم فقیر هست، نسل پشت نسل، میلیون ها...

[اپرا یک داستان عشقی کلاسیک است شبیه «رومیو» و «جولیت»، اما اسم ها چیز دیگری اند، «فیزبی» و نمی دونم-چی-چی. من بعد از چند دقیقه از شدت کسالت در خواب عمیقم... نیم ساعت بعد، در حالی که در اولین تنفس از سالن فرار کرده ایم:]

- پسر گند زدی به لذت این اپرا! تمام مدت داشتم به حرف های چپ گرای تو فکر می کردم. اصلا نمی تونستم خودم رو راضی کنم که باید از اپرا لذت ببرم...

- چپ گرا چیه؟ واقعیت بودن.

- درسته... واقعیت دارن... فقط مشکل اینه که توی این سیستم فکری، فقط چند تا شغل توی دنیا هست که قابل توجیه ان!

- خوب، بالاخره باید دنبال کار درست رفت...

* فرد مذکور همکلاسی اهل بمبیی من است. بعد از تمام شدن لیسانسش در آمریکا به هند رفته و دو سال در یک ده کوره ای درس داده. حالا هم که برگشته اینجا تصمیم گرفته روی آلزایمر تحقیق کند.

بهترین اقدام انقلابی برای حمایت از جنبش زنان (مخصوص عناصر ذکور)

2008-07-21T22:47:00.002-04:00

برای ۵ تا ۱۰ نفر خورشت قیمه بادمجون درست کنید!

پ.ن. جدا من آخرش نفهمیدم چطور این همه کار را می کنند و ما مردها می نشینیم و روزنامه می خوانیم تا چای حاضر شود...

Positive Paranoia

2008-07-19T21:16:00.004-04:00

یار! حبیب! نازنین!

هیچ سپاس آزادی ام را گفته ام ت، میان همه چیزهایی که باید تو را به لطف شان سپاس کنم؟

هیچ گفته ام که درد آن لحظه وداعت مرا چنان بی حس کرد که از هر خواستنی رها شدم؟

حسرت

2008-07-07T23:47:00.003-04:00

ممکنه فیلمی در هالیوود ساخته بشه و ازش برای انتشار پروپاگاندای آمریکایی استفاده نشه؟ اینکه تروریست های فیلم های اکشن با هم عربی صحبت کنن برام عادی شده بود اما این روزها فارسی حرف زدن شون برام غیرقابل تحمله. البته خدا رو شکر ابرقهرمانی پیدا نشده که ما رو از دست آخوندها نجات بده و بعد چون دلش برای چیزبرگر تنگ شده پرواز کنه به نیویورک...

خلاصه حسرتش به دلم موند که برم سینما و لذت عموما عامیانه اش با این چیزها خراب نشه.

برون شو ای غم از سینه!

2008-06-30T01:39:00.000-04:00

خبر آمدن نزدیک دوستی... و باز زنده شدن تمام رویاهای کمال و بزرگی، تمام رویاهای عادی نبودن...

آزادی

2008-06-24T16:31:00.005-04:00

این که انتخاب های بیشتری داشته باشی برای ساختن زندگی ات، این که فضای چیزهایی که می توانی باشی بی نهایت باشد.

منبع تصویر

وقتی مرگ چیزی قبل از مرگ کسانی بیاید که آن را زیسته اند

2008-06-05T21:46:00.002-04:00

شناخت‌نامه نادر ابراهيمي به قلم همسرش

فرزانه منصوري در شناخت‌نامه اين نويسنده آورده است: «نادر ابراهيمي در [چهاردهم] فروردين‌ماه سال 1315 در تهران به‌دنيا آمد.[...]

او از 13سالگي به يك سازمان سياسي پيوست كه بارها دستگيري، بازجويي و زندان رفتن را برايش در پي داشت.[...]

تفاوت

2008-06-01T00:04:00.005-04:00

۱- استادی که مدتی باهاش کار کردم، اخیرا یک سخنرانی در کلیسای مهمی داشت در مورد اینکه چطور علم حقایق مهمی را در مورد دین تایید می کند، به اضافه ی بحثی در این زمینه که چرا خدا، الله و غیره نیست و فقط مسیح است.

۲- استادی که چند روزی ست به خدمت ش در آمده ام، کتابی نوشته به نام «ذهن تصادفی»*، و وبلاگی هم دارد به همین نام، که توضیح می دهد که چطور تکامل طبیعی مغز باعث به وجود آمدن عشق و خدا و غیره شده.

* The accidental mind

پ.ن. سعی ام را کرده ام که هر دو را بدون ارزش گذاری بنویسم.

پ.ن۲. به نظرم یه جای این یادداشت می لنگید. بعد چند روز بالاخره به این نتیجه رسیدم مشکل اون قسمتی بود که خاکستری کردم که ربطی به موضوع نداره... عنوان یادداشت هم نمی چسبه... اصلا شیطونه می گه به کل اینو پاک کنم... (کی میگه من OCD دارم؟)

The gangsta

2008-05-31T01:17:00.003-04:00

دختر، ۴ یا ۵ سالش ه، موهای وز کرده، تی شرت و شلوارک یکپارچه صورتی، و پوستی کاملا مشکی داره. زن، جثه ای معمول نوع خودش رو داره -- روی مرز چاقی مفرط. مرد اما نسبتا ریزه اس، با ماهیچه های بزرگ، اما نه طوری که وحشت آور باشن. تی شرتش رو در آورده و تن پوشیده از خال کوبی ش رو بی خیال به نمایش گذشته. بالاتنه اش به طور مرموزی از رنجی که برش گذشته صحبت می کنه. زیر شلواریش، که کمرش رو تا جایی که جین گشادش خالی گذاشته می پوشونه، و تی شرتش که توی دست هاش بالا و پایین می پره، هر دو پر از رنگ آبی ان. آبی تیره. رنگی که وقتی روی یک پوست سیاه ببینی چرتت پاره می شه، چرا که می دونی یه نشانه س. دلیلی نداره که توی پارک، موقع یه پیک نیک خانوادگی از بقیه نشانه ها هم استفاده کنه، ولی می تونی تصورش کنی که توی خیابون مجسمه داره با غرور راه می ره، کلاه آبی به سرش گذاشته، شاید کمربند آبی یا ژاکت آبی هم پوشیده، و یه زنجیر کلفت مسیر کمر تا جیب شلوارش رو طی می کنه تا به حرف C که توی جیبش بالا و پایین می پره متصل بشه. اگه واسه ات چیزی بنویسه لابد روی حرف B خط می کشه که نابودی Bloods رو آرزو کنه، و لابد ck ها رو تبدیل به cc می کنه که Crips رو تحسین کنه. اصلا شاید یه روزی روی صورتش اشک توپر خال کوبی کنه، که کسی رو کشته، یا اشک توخالی، که دوستی را از دست داده... اما حالا موقع پیک نیک و شادی خانوادگی ه، کاری که شاید برای خیلی از هم نوع هاش چیز غریبی باشه. حالا موقع اش ه که توی یه واکی تاکی برای دختر و زنش آواز بخونه، و جوابی جازگونه بشنوه که «من در این دنیا چیزی ندارم... به جز عشششششششششقققق.....». حالا موقع سبک شدنه، به لطف یکی دو بطری آب جو، نه کار معمول دود کردن حشیش برای مرهم گذاشتن به دردی موهوم...
اما مگه نفرت به این راحتی پوشیده می شه؟ باید در همه حال غرورش رو حفظ کنه، باید در همه حال غیر خودی ها رو ملامت کنه، آره، باید دختر کوچکش رو پرت کنه توی هوا و جلوی بقیه ی خانواده داد بزنه که «عمو تونی یه Bloods ه، عمو تونی یه Bloods ه!»

...

وسایل رو که جمع کردیم، و از شر گدایی که به وضوح نعشه بود خلاص شدیم، باید باهاش و خانواده ش خداحافظی می کردیم، به حکم ادب و همجواری در پیک نیک. خیلی دلم می خواست بهش بگم «مواظب دخترت باش!»...

«برید کنار بذارید باد بیاد» نامه - ۲

2008-05-26T16:06:00.004-04:00

خیلی از چیزهایی که در یادداشت قبلی سعی می کردم ازشون دفاع کنم رو به طور اتفاقی از قول یه دانشجوی فعال محیط زیست شنیدم (از اینجا). گفتم عینا نقل قول کنم. یه جورایی روشی رو بیان می کنه که من می پسندم.

"I think our generation is unique in how we blend idealism with pragmatism. You know, if you act small, weatherize your doors and re-use your shower water and you do all these little things, then maybe a friend will come over and see that, and realize that it's fun and easy to. And then maybe they'll start doing it, and then maybe a friend of them will start doing it. You know, we're not exactly the granola kids of 60s and 70s who were about restoring america to a farm economy, but we really care about these issues, and we care about making a positive change in the world. But we're also extremely flexible and fast, and realistic when we're addressing these issues, and I think that's something new that our generation is doing."

«برید کنار بذارید باد بیاد» نامه

2008-05-14T01:49:00.002-04:00

نسل قبل به ما می گه شما هویت ندارید. می گه ما طغیان کردیم، بر علیه پدرانمون، بر علیه حکومت هامون. می گه ما انقلابی بودیم، سرباز بودیم، هیپی بودیم. می گه شماها شدین یه مشت آدم قد کوتاه، ولی ما آدم های بزرگی تربیت می کردیم. ما شاعرمون نیما بود، نویسنده مون شاملو، خواننده مون شجزیان، و مبارزمون روزبه. نسل قبل می گه شما دستخوش تو‌طئه ی حکومت شدید که می خواست از همه چیز سیاست زدایی کنه. نسل قبل به ما هاج و واج نگاه می کنه که چرا ما مثل اونها «عقیده» نداریم، چرا طغیان نمی کنیم، چرا ساختارهای اطرافمون رو ویران نمی کنیم...
بهترین جوابی که می تونم بهشون بدم اینه که جمع کنید بذارید باد بیاد!! هر اشتباهی که شما کردید ما تکرار نمی کنیم. سبکی زندگی ما، گیجی و حیرانی ما، شادی های کوچک زندگی ما، گاه حرص نزدن ما برای چیزهایی که شما بهش می گفتید آرمان، و گاه تلاش بی وقفه ی ما برای ساختن چیزهایی که شما خرد تصور می کنید، هویت ماست، زندگی ماست. اگه شما با طوفان کردن و جوشش و خروش، مرداب هایی درست کردید از آرزوهای از دست رفته، ما با یاد گرفتنمون، تجربه کردنمون، و «ساختن» مون، گل های کوچکی رو دوباره می کاریم که شما راحت زیر پاتون له کردید!

پ.ن. باورم نمی شه من الان همچین چیزی رو نوشتم! جدیه، به شدت، ولی به جزییات گیر ندید. اصلا فکرش رو که می کنم معنی نداره آدم از طرف یه «نسل» حرف بزنه. اصلا «نسل» چی هست؟

ایده های باقلوا

2008-05-10T14:11:00.002-04:00

فوتبال گل کوچک پابرهنه بازی کردیم، از صبح تا ظهر، توی یک لیگ دوستانه، کلی خوش گذشت، این ها هم ۱۵۰۰ دلار جمع کردند برای خیریه شان... ایده های جذب سرمایه ی جالبی وجود دارد این جا.

زیبایی شناسی آمریکایی

2008-04-30T01:53:00.002-04:00

حضرت A&F می فرمایند:

Classic cool (ness): 1- An all American style that's admired for representing casual luxury. 2- Displaying one's self-confidence, energetic attitude, and athleticism, in a carefree, social way. 3- the embodiment of well-liked characteristics, such as creativity, intelligence, and leadership

Ambient Hypergonadism

2008-04-28T17:16:00.004-04:00

۱- به نظر شما جماعت* ذکوری که به طور متوسط برای اولین بار در ۱۲ سالگی ارتباط جنسی دارند یک چیزیشان نمی شود؟ مخصوصا که ۱۲ دو تا کمتر از ۱۴، یعنی متوسط سن بلوغشان است؟

۲- پرنده هایی که ساعت ۲ نصفه شب آواز بخوانند چطور!؟

* آماری که ویکی پدیا داده را ببینید جالب است: یازده درصد بیکار. متوسط حقوق ۱۵۵۰۰. ۴۵ درصد زیر خط فقر. ۳۰ درصد خانه ها خالی. تعجب ندارد که ۹۴ درصد آفریقایی-آمریکایی هستند... آمار اعتیادشان هم خیلی بالاتر از متوسط کل بالتیمور (۲۰ درصد معتاد به هرویین) است!

The Mall in the Ghetto

2008-04-28T14:14:00.002-04:00

مانکن های سیاه پوست، در و دیوار رنگ نشده، شلوارهای گشاد، و قیمت های خیلی ارزان!

پ.ن. اگه این بالتیمور اینقدر درب و داغون نبود خدا می دونه چقدر دلتنگی م واسه ی خونه بیشتر می شد!!

پشت پرده

2008-04-26T21:57:00.005-04:00

اینکه کل سیستم از هم نمی پاشه، حداقل بخشی ش به لطف آدم هاییه که بی سر و صدا و در سخت ترین شرایط کاری که باید رو انجام می دن، از موافق و مخالف فحش می خورن، ولی قهر نمی کنن. دست آخر هم همه می دونن که کارشون بدون عیب نبوده، اما اگر نبودند این موجودات...

اینها وقتی به ذهنم رسید که این خبر رو خوندم (پیام فرستاده بود).

در کنسرت

2008-04-25T23:57:00.004-04:00

[دو سه متر جلوتر یه مشت بچه دارن از سر و کول هم بالا می رن. یه چیزی تو مایه های ملتی که تو عزاداری ها یه حلقه تشکیل می دن و لخت می شن و بالا پایین می پرن، صد برابر پر انرژی تر. هر چند وقت یه بار یه بدن می ره رو دوش یه بدن دیگه، یا رو دست چندین بدن دیگه می ره بالا، افقی یا عمودی از سر یا از پا یا اصلا به صورت گوله شده، و یه مسیر خطی یا غیر خطی رو طی می کنه. نوازنده ها یا تیپ نردی زدن، یا تیپ ساحل، یا تیپ های عجیب غریب شامل کلاه مسخره و عینک جیغ و غیره. هر چند دقیقه یه بار یه بدن پرت می شه روت و چند ثانیه طول می کشه تا به خودش بیاد و بکشه کنار و معذرت خواهی کنه. موسیقی چیزی شبیه راک و جاز و کلیسا و اینهاس. دایم به تعداد بدن هایی که بالا پایین و چپ و راست و به هم دیگه می پرن افزوده می شه. دختر چینی که کنارمه هی خودش رو از ترس کنار می کشه. سعی می کنیم به زور خودمون رو درگیر نشون بدیم و یه کم به بدن هامون تکون بدیم، ولی نه زیاد چون با هویت خودمون از دانشجوی ارشد ملال آور در تناقضه. کلاهم رو هی از این وری یا از اون وری می ذارم تا سرم گرم شه...]

The tall dull boy: - What do you think Hadi?
- [I just shrug]
- You've got this discomfort look on your face.
- What?
- discomfort
- What?
- DISCOMFROT
- What?
- Oh! Never mind!
...

The overconfident Asian boy: - What do you think Hadi?
- [I shrug] It's OK.
- [He shrugs] yeah, it's OK... it's always OK.
- When the whole life sucks, this is OK then.
...

The boring Chinese girl: - I never thought these undergrad kids are soooo crazy!!
- yeah... maybe we should try to learn a little bit from them.
- WHAT!?

زیستن به عنوان یک اقلیت

2008-04-22T00:46:00.001-04:00

وقتی مجبور می شوی حدود بالای تحمل ات را جابجا کنی...

اعداد اول

2008-04-20T03:49:00.006-04:00

خواندن کتاب هایی که برای بچه ها نوشته شده باشد بعضی وقت ها جالب است. مخصوصا اگر مثل من مستقل از محتوای داستان از سبک نوشته لذت ببرید. کتاب «The curious incident of the dog in the night-time» از «Mark Haddok» را اخیرا خواندم. راوی داستان پسربچه ای ست که بیماری آتیسم دارد و مشکلات مخصوص به خودش، از جمله اینکه نمی تواند احساسات دیگران را به راحتی از رفتار یا حالت چهره شان درک کند، روی بعضی چیزها مثل رنگ ها وسواس خاصی دارد، و مهم تر از همه به سختی می تواند از دنیای درون خودش بیرون بیاید و با آدم ها ارتباط برقرار کند. اما به خاطر توجه عجیبش به جزییات و علاقه زیادش به ریاضی طرز نگاه کم نظیری به دنیا دارد که به نظر من نکته جالب کتاب است. اضافه کنید به این طرز روایت سابجکتیو (فاعلی) داستان را که چیزی شبیه The Sound and the Fury از ویلیام فاکنر می ماند ولی ابتکارهای جالبی هم دارد (مثلا راوی بعضی وقت ها برایتان نمودار می کشد یا فرمول ریاضی می نویسد تا یک موضوع را توضیح دهد). نقشه داستان اما ساده است و از کاراگاه بازی پسربچه برای کشف قاتل یک سگ شروع می شود و به درام گونه ای خانوادگی می کشد.
این هم یک نقل قول:

I think prime numbers are like life. They are very logical but you could never work out the rules, even if you spent all your life thinking about them

پ.ن: یادم رفت بگم که این کتاب به فارسی هم ترجمه شده.

دوستان قدیمی

2008-04-18T17:03:00.002-04:00

آدم های نازنینی که باعث می شوند فکر کنی قبل تر ها آدم خوبی بوده ای.

پ. ن. البته برای منظور بحث فعلی صرف نظر می کنیم از کسانی که صدایشان در نمی آید و خوب شاید نظر دیگری داشته باشند!!

با عرض معذرت از آقای پرشین بلاگ

2008-04-18T16:05:00.004-04:00

بازار آزاده دیگه -- رقابت و بقای برتر و عامل های عقلانی که رفتار خودشون رو بهینه می کنن و به کسی هم محل نمی ذارن: شل بیای می بازی!

پیوند به یادداشت های قدیمی