یادِ باز خاطره ای از تو افتادم،

و تمام ملال زدگی های پنج شنبه های کل تاریخ خیابان ولیعصر را

یک شبه، گریستم.

باغ فردوس

اومدم بیرون موزه سینما

نبودی

دیدم دارن ساز می زنن و مردم دورشون جمع شدن

گیتار برقی بود، بیس بود، سوت بود، فلوت بود، کوزه بود، شلوارهای تنگ و موها و لاپت های بلند بود

یک ساعتی شاد و غمگین اونجا نشسته بودم

رویا بود یا واقعیت؟

دیدم اومدی

پسرک فال فروش می خواست بهت فال بفروشه

اومدی کنار من بازوم رو گرفتی سرت رو گذاشتی رو شونه م

آروم بودیم

خیلی آروم

با هم موزیک گوش دادیم و ریتم گرفتیم

ای کاش ما سزاوار این غم بودیم

قسم به «غمین مباش» گفتن های عاشقی به معشوق پشت میله ها زندانی...

که روز آزادی ما نزدیک است...